BIOGRAFIE

            

 

  Look & listen Lils 40 Years 2012 on stage  :  http://www.youtube.com/watch?v=6_Kv2zALcWs

 

Ze is een levendige, getalenteerde zangeres. (...)

Lils' selecties uit the Great American Songbook zijn soms triest, soms ontroerend,

maar altijd met een beetje humor en een intense passie voor het leven

 Suzi Price - Jazzreview.com,

Als dochter van zowel een muzikale vader als moeder leek een carrière als muzikant voor de hand te liggen. Zij werd op 17-jarige leeftijd gescout door de acteur Jack Monkau en verliet de kweekschool voor een muzikale carrière. Lils startte haar professionele carrière met een rol in de musical Hair en speelde daarna rollen in de hardrockopera 'Ik, Jan, Cremer' en de Joop van den Ende musical 'Barnum'. Daarnaast speelde ze in verschillende rock- en hardrockbands en maakt ze een tournee in onder meer Soedan, Koeweit en Egypte, samen met haar gezin.
In deze periode werkte ze ook samen met grootheden zoals Oscar Peterson en B.B. King. In 1977 bracht zij haar eerste jazz single uit, een cover van de Rogers & Hart klassieker 'My Funny Valentine'.

Het winnen van de vocalistenprijs van het Nederlands Jazzconcours Breda, zorgde voor een beslissende wending in haar carrière. Vanaf dat moment trad Lils veelvuldig op in binnen- en buitenland en stond ze meerdere malen op het North Sea Jazz Festival.
In 1993 debuteede Lils met haar jazzalbum ‘It’s not perfect to be easy’, een ontving direct erkenning met een Edison Jazz-nominatie. In 1994 volgde de CD 'This is the Strangest Life I've Ever Known', in 1997 wordt het album ‘Seasons’ uitgebracht.
Omdat Lils zich als artiest wilde blijven ontwikkelen, richtte zij in 1998 haar eigen 'Lils Mackintosh & The Swing Cats' op. Daarnaast keerde ze terug naar het theater met de 'Jazznight" theater tour', waarin ze samenwerkte met de Beets Brothers, de Stylus Horns en het Rosenberg Trio.
Haar vierde album 'Black girl', een ode de Amerikaanse blueszanger en gitarist Huddie Ledbetter, werd geproduceerd door Hans Dulfer en leverde haar in 2000 de Edison Jazz Award op. Haar vijfde CD 'In the wee small hours of the morning' was een intieme live-opname in het Bimhuis in Amsterdam en was in 2002 een van de eerste opnamen die op het audiofiele SACD werd uitgebracht. In dat jaar was Lils samen met Hans Dulfer te zien op de eerste Nederlandse Jazz DVD, 'The Beets Brothers Live In Holland'.
De samenwerking met tenorsaxofonist Wouter Kiers leidde in 2005 tot het conceptalbum 'Comes love'; daarnaast bleef Lils veel optreden in binnen- en buitenland.
Na een paar tumultueuze jaren kwam Lils in 2008 met het album 'About crazy', waarin ze haar persoonlijke ervaringen verwerkte. Daarnaast wilde Lils een album maken waarin het karakteristieke Hammondorgel veelvuldig gebruikt zou worden. Dit album markeerde ook de start van de langdurige samenwerking met de tenorsaxofonist Clous van Mechelen.
Het album 'A fine romance' werd in 2010 uitgebracht en is een geremasterde versie van haar debuutalbum. Op dit album werd veel aandacht besteed aan de balans tussen stem en band en het bereiken van een zeer hoge geluidskwaliteit. Deze uitgave werd veelal als referentie gebruikt bij het demonstreren van high end audio apparatuur.

Lils wordt beschouwd als één van de meest vooraanstaande artiesten in het genre. Lils heeft gewerkt met uiteenlopende artiesten zoals Oscar Peterson, B.B. King, Scott Hamilton, Rita Reys, het Rosenberg Trio, Cor Bakker, Madeline Bell, Hans Dulfer, Candy Dulfer, Louis van Dijk, The Beets Brothers, Georgie Fame en the Dutch Swing College Band.


Klik op de onderstaande link voor een voorbeeld:

http://www.youtube.com/watch?v=4oxLllRU4fk